Torvald Hjelden Sætrang

Torvald Hjelden Sætrang er er 20 år og frå Innfjorden i Romsdal. Praktikant på Nynorsk Avissenter, kull 10. Foto: Bent Are Iversen

Heim til mor

«Heim til Mor» av Odd Nordstoga runga på anlegget. For det var nett det eg skulle, ein rask tur heim til Romsdalen. Men forsøket på å forlate Sogn og Fjordane tok ei brå vending langs Jølstravatnet. Fylket ville ikkje gje slepp på meg. Kanskje var det frykta for at eg ikkje skulle komme tilbake som gjorde det. Min trufaste Suzuki Baleno stoppa, heilt ut av det blå.

På høgre sia slo bølgene friskt mot fjæresteinane. Frå venstre rasa det steinar ned mot vegen. Naturen gjorde narr av meg, med rette. Det skal godt gjerast å finne ein mindre bilkyndig mann enn meg. Og kampen stoppa ikkje der. Etter å ha ringt bilberging, fått bilen på verkstad og skaffa meg ein leigebil med skrifta Jølster- bilverkstad på, fortsette ferda vidare.

Ikkje berre var eg fleirfaldige tusen fattigare, men eg hadde også mista det gode motet. Både ferja på Anda og på Stranda var forseinka. Frustrasjonen tok meg og gråtkvalt køyrde eg over Ørskogfjellet. Der blei eg liggande bak ein trailer som for sikkerheits skuld køyrde i 20 km/t i snøføyken. Sjølv ikkje synet av vakre Innfjorden, verdas navle, kunne få meg i betre humør. Med Jølster-leigebilen min svinga eg opp utanfor huset.

Ei velinformert mor sto klar på trappa og tok i mot meg. Ein god klem, trøystande ord og mors nybakte brød var alt som skulle til. Då eg var kommen heim til mor, og nok ein gong var ved godt mot, innsåg eg det. For meg hadde Sogn og Fjordane alltid vore eit fattigmanns Møre og Romsdal, men motviljen mot å gje slepp på meg og narrespelet frå naturen, det appellerte til meg. Utan å ha lagt merke til det, var eg blitt hugtatt. Eg ville tilbake, så fort som mogleg.

Titanic seglar vidare

«Vegen blir til mens du går han». Det var bodskapen frå rådgivaren. Eg lo litt for meg sjølv. Retorikken hennar var like lett å gjennomskode som korttrikset til ein tryllekunstnar på Manhattan. Ho dreiv allereie og førebudde dei som kom til å droppe ut. Eit førebyggande tiltak, for å minimere skuffelsen det å droppe ut av eit studium ofte bringar med seg.

Grunnen til at eg lo for meg sjølv var enkel. Kvifor skulle eg droppe ut. Eg som var 20 år, udødeleg og blotta for evna til å ta dårlege val. Det var ein bombesikker plan, ingenting kunne få meg ut frå dette sporet. Eg var som Titanic, skipet som ikkje kunne søkke.

To veker seinare møtte eg isfjellet. Det som skilde isfjellet mitt frå Titanic sitt var at mitt bestod av omgrep som dekningsbidrag, risikoanalyse og konsumprisindeks. Til mi store overrasking viste det seg at ein 20-åring, med verda for sine føter og livserfaring i bøtter og spann, faktisk kunne ta dårlege val. Eg innsåg det ikkje før no. Aldri i verda om eg, med makk i ræva og iver etter å komme meg ut i verda for å møte folk, skulle sitte ved ein pult og analysere rekneskapstal. Eg sokk nett som Titanic.

Ein søknad, eit jobbintervju og fem månader seinare sit eg her i Førde, med fingrar som har fått tilfredsstilt litt av behovet sitt for skriving. Eg innser at rådgivaren har meir rett enn nokon gong. Vegen blir ikkje alltid som vi har førestilt oss, den blir til medan vi går han.