Marte Husabø

Med livet i veska

Ei av mine gode venninner er mitt store forbilde når det gjeld morgonrutinar. Ho hoppar utkvilt ned i tøflane når den første alarmen ringer, tenner levande lys og kosar seg med nytrekt kaffi før resten av nabolaget har gnidd søvnen ut av augo. Dette gjer ho kvar einaste dag, før ho tuslar roleg mot arbeidsplassen, med radiofrukosten på øyra. For å seie det mildt er ho mi rake motsetning.

Kollegaene mine i Bergen etterlyste meg aldri før det hadde gått minimum ti minuttar. Dei visste at Marte, ho kjem inn døra om lag kl. 08.06 med sovesveis, ein halv banan i kjeften og sveittebart som pipla fram då eg pila så fort eg berre kunne gjennom Nygårdsparken. Ti minuttar seinare enn eg i utgangspunktet hadde planlagt.

Januar kvart år vert starta med blanke ark og ein nøye utarbeidd plan for å få betre tid på morgonkvisten. Eg har vel i snitt greidd å halde meg til planen i rundt tre veker, før det meste er gløymt.
Noko av grunnen til at eg har problem med å komme meg ut døra i tide, er truleg at eg har blitt bortskjemt etter fleire år i ein stor by. Med arbeidsplassen 15 små minuttar vekke frå heimen, og bussar som går «heile tida», har eg vel tenkt at eg treng mindre tid på å komme meg av garde, enn det eg i realiteten faktisk har hatt bruk for.

Det tok meg ikkje lang tid før eg skjønte at det ikkje var mogleg å halde fast ved mine gamle synder i Førde. Det tek 57 minuttar å gå til jobb, og bussen går ein gong i timen. Med andre ord har eg ikkje mykje val – bussen som går kl. 07.28 må eg nå. Som tidlegare år, starta eg januar med friskt mot og god tid. Men no, tre veker seinare, er eg visst tilbake til utgangspunktet.

Så langt kan eg vel seie at livet i Førde ikkje har endra morgonrutinane mine noko særleg. Men eg kjem i alle fall fram til jobb i god tid – framleis med bananen i kjeften. Men nytt av året – også med hårbørsten, ansiktskremen og maskaraen lett tilgjengeleg i veska. Sjølvsagt pakka kvelden i førevegen, fordi eg veit at tida går altfor fort før kl. 08.00.

Skrekkblanda eventyr

Hadde du spurt 18 år gamle Marte om kvar ho kom til å vere 9 år fram i tid, hadde nok Førde vore langt, langt nede på lista. Då eg var ferdig med vidaregåande, var det uaktuelt å bli verande i fylket. Eg var lei av stillheita, folka og det berykta bygdedyret. Eg skulle erobre verda, og sette meg på første fly til New York – byen som aldri søv. (Det gjorde for så vidt ikkje eg heller, då eg budde like ved ein brannstasjon).

«Vegen vert til medan ein går» har eg høyrt, og jammen er det i Førde eg no har enda opp. Eg har fått permisjon frå jobb, katten er levert heim til «fosterforeldra» mamma og pappa i Sogn, og leilegheita mi i Bergen er bytta ut med 12 kvm på Vie.

I Bergen har eg trivest godt. Kjekke folk, fine omgjevnader og berre ein liten svipptur på Sognebåten om heimlengselen skulle bli for stor. Likevel er det noko som har mangla, og eg har aldri greidd å legge frå meg tanken om å lære å skrive som ein ekte journalist. Når sjansen baud seg i Nynorsk avissenter, var eg derfor ikkje vond å be.

Med skrekkblanda fryd skal eg no få prøve meg på det eg alltid har villa lære. Å leite etter dei gode sakene, å heve nysgjerrigheita til eit nytt nivå. Eg har spissa både blyanten og øyra, og hoppar no rett ut i eit ukjent landskap. Så står det att å sjå om trivselsfylket lever opp til namnet sitt. Eg håpar audmjukt at eg kjem til å lande med begge beina godt planta på bakken, slik som ein ekte sogning sjølvsagt gjer.