Karoline Nordgulen

Karoline Nordgulen frå Høyanger er praktikant i Nynorsk Avissenter sitt 13. kull hausten 2019. Foto: Bent Are Iversen

Kjært barn har mange framtidsplanaR

Frå Høyanger til Førde høyrest kanskje ikkje ut som det største steget å ta. «Du er jo nesten heime», seier folk, men tru meg, for ein høyangring sit det langt inne å skulle busette seg her. Eg er likevel svært spent på kva Førde har å by på dei neste månadene og gler meg til å ta fatt på nynorskrivinga. Med meg frå bygda har eg ei klingande høyangerdialekt som dei andre i fylket ikkje er like imponert over, men eg håper de klarer å oversjå det og tar godt imot meg likevel.

Som lita var eg alltid fylt med mykje kreativitet og ein rik fantasi. Foreldra mine har opp gjennom åra fått fleire falske forhåpningar om kva retning eg skulle ta i yrkeslivet. Dei fanga nemleg opp fleire potensielle talent som kunne føre til noko stort. Anten hadde eg laga ein kjole av dopapir som måtte bety at eg skulle bli klesdesignar, eller så var det min ivrige teiknefase som hinta til ein kommande arkitekt, eller alle dei ymse instrumenta som betydde at dei hadde å gjere med eit musikktalent.

Etter kvart kom skrivegleda kombinert med nysgjerrigheita, og etter enda bachelor i samanliknande politikk var det altså eit yrke som journalist eg skulle ende med å hige etter. Eg startar vegen min her hos Nynorsk avissenter, ein lang, lang veg heimanfrå.

DET INDRE KOMPASSET

Det indre kompasset skal hjelpe deg med å ta dei rette vala her i livet. Står du ovanfor eit vegskilje, så er det nettopp dette kompasset du skal vende deg til for rettleiing. Det skal gi deg ein peikepinn på kva som er rett og kva som er gale. Personleg nyttar eg dette kompasset støtt og stadig. Magekjensla mi tek sjeldan feil.

Men du veit det andre kompasset du har inni deg? Det som sørger for at du finn vegen fram til Førdsnipa og ikkje endar opp på Viafjellet? Og som hindrar at du kjem ut i feil gate når du går ut igjen frå eit kjøpesenter? Akkurat det kompasset vart ikkje eg velsigna med. Her får eg verken rettleiing eller peikepinn. Takka vere dagens teknologi har eg erstatta dette indre kompasset med appen Google Maps.

Som sjølverklært verdsmester i svekt retningssans så har eg bruk for denne digitale vegvisaren nesten kvar einaste dag. Då eg flytta til den digre labyrinten Bergen, måtte eg stadig nytte meg av Google Maps for å finne fram til byens mange knutepunkt. Å bevege seg ned frå den blå steinen til brygga var reine jungelekspedisjonen.

Det var først tredje året mitt at eg klarte å sjå byen i eit holistisk perspektiv og oppdage eit mønster i det heile. Eg forstod at eg i løpet av heile mi bachelortid hadde tatt alt for mange omvegar og misforstått kvar dei ulike bydelane låg.

Eg forstår ikkje korleis folk berre kan kjenne på kroppen kva som er nord, sør, aust og vest. Enn så lenge ser eg på Google Maps som min trufaste blindehund som viser meg vegen i livet. Det skal nok ta si tid å knekke koden, til og med i Førde, også. Men det viktigaste er at eg klarar å skilje rett frå gale.